Document Type : The scientific research paper
Authors
1 Assistant Professor, Department of Arabic Language and Literature, Faculty of Literature and Foreign Languages, Payame Noor University, Tehran, Iran
2 Assistant Professor, Department of Arabic Language and Literature, Faculty of Literature and Foreign Languages, Vali-e-Asr University of Rafsanjan, Iran
3 Department of Arabic Language and Literature, Faculty of Language and Literature, University of Kurdistan, Sanandaj, Iran
Abstract
Keywords
Main Subjects
Article Title [Persian]
Authors [Persian]
در نشانه-معناشناسیِ گفتمان با عملیاتی معنایی مواجه هستیم که در آن معنا با توجه به تقابل، تعامل یا تطبیق، نشانههای سوژه را تحت تأثیر خود قرار می-دهد. در نهایت مجموعه این عناصر در فضای گفتمان، با توجه به کارکرد اتصال و انفصال گفتمانی شرایط انتقال معنا را از تقابلات معنایی به تعامل و تطبیق معنایی فراهم میسازند. این جستار با بهره گیری از رویکرد نشانه-معناشناسی نوین، به تحلیل و تطبیق فرآیند انتقال معنا در نظامهای نشانهایِ سورۀ «أعلی» میپردازد , هدف پژوهش دریافت معنا در سطوح متفاوت گفتمانی و بررسی سیر انتقال نشانههای معنایی میباشد. تحلیل نشانه-معناشناسی گفتمان مذکور نشان میدهد: تعامل میان گستره شناختی و فشاره عاطفی منجر به شکلگیری طرحوارههای معنایی میشود که برای تطبیق این پدیده زبانی کارآمد می-باشد. همچنین ارتباط تعاملی و تطابقی نظام نشانهای در این سوره به گونهای است که معنا تنها در صورتی قابل دریافت است که سوژه و دیگری بهطور همزمان حضور یابند. گفتمان سورۀ «أعلی» فضایی تنشی را به تصویر میکشد؛ که در آن عناصر گفتمانی گفتهپرداز، گفتهخوان و کُنشگر حضور دارند و در پی ایجاد فضایی دیداری هستند تا آگاه سازی مخاطب حاصل شود. عملیات حاکم بر گفتمان، عملیات پیوست و گسست گفتمانی است و تعامل نشانهها به گونهای پیش میرود که در طول گفتمان پیوست جای خود را به گسست میدهد در این شرایط، حضور دیگری عینیت مییابد.در این سوره، شرح حال غافلان در بستر گسست گفتمانی عرضه میشود؛ کاربرد ضمایر غایب در عملیات گفتهپردازی گواه این مدعاست.
Keywords [Persian]