A Critical Analysis of the Theory that Miracles Indicate the Proof of Prophethood, with Emphasis on Qur’anic Verses

Articles in Press

Document Type : The scientific research paper

Authors

1 PhD in Quran and Hadith Sciences, University of Isfahan

2 PhD student in Quran and Hadith Sciences, Payam Noor University, South Tehran

10.30473/quran.2026.75677.1348

Abstract

The connection between miracles and prophethood is a foundational issue in Islamic theology and has long been presented as proof of the truthfulness of prophets. However, a fundamental question remains: ‘How does the Holy Qur’an itself understand this relationship, and to what extent does it regard miracles as evidence of prophethood?’ This study uses a descriptive-analytical method and content analysis of relevant verses. It revisits exegetical and theological views regarding miracles as signs of prophethood, considering the Qur’an’s internal logic. The findings show that although the Qur’an refers to its miraculous nature, its primary aim is not to prove the prophethood of the Prophet of Islam (PBUH). Its ultimate purpose is to guide, educate, and remind human beings. Analyzing verses about earlier prophets’ miracles shows that these miracles also served a guiding and ethical function, rather than simply proving prophetic missions.
Accordingly, within the Qur’anic logic, a miracle is a divine sign meant to awaken the human innate nature and to emphasize God’s power. It may support prophethood, but it does not constitute the final foundation of prophetic legitimacy. This conclusion provides grounds for re-examining traditional theological assumptions and shifts the relationship among prophethood, guidance, and miracle from polemical-demonstrative logic to a guidance-educational one. Ultimately, this research seeks to present a new reading of the concept of miracle within the framework of Qur’anic epistemology, in which faith rests upon reason, awareness, and human choice.

Keywords

Main Subjects

Article Title [Persian]

تحلیل انتقادی نظریه دلالت معجزه بر اثبات نبوت با تأکید بر آیات قرآن

Authors [Persian]

  • سارا خدری کیارسی 1
  • محمد حسن صالحی هفشجانی 2
1 دکتری علوم قران و حدیث دانشگاه اصفهان
2 دانش آموخته دکتری علوم قرآن و حدیث دانسگاه پیام نور جنوب تهران
Abstract [Persian]

پیوند میان معجزه و نبوت از مسائل بنیادین علم کلام است که از دیرباز به عنوان یکی از دلایل اثبات صدق پیامبران مطرح بوده است. با این حال، این پرسش اساسی همچنان باقی است که قرآن کریم خود چه برداشتی از این پیوند دارد و تا چه اندازه معجزه را دلیل بر نبوت می‌داند. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی و بر پایه تحلیل محتوای آیات مرتبط، دیدگاه‌های تفسیری و کلامی درباره دلالت معجزه بر نبوت را در پرتو منطق درونی قرآن مورد بازخوانی انتقادی قرار می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که قرآن هر چند به اعجاز خود تصریح می‌کند؛ اما هدف اصلی آن اثبات نبوت پیامبر اسلام(ص) نیست؛ بلکه غایت آن هدایت، تربیت و تذکر انسان‌هاست. تحلیل آیات مربوط به معجزات پیامبران پیشین نیز نشان می‌دهد که این معجزات اغلب در خدمت مقاصد هدایتی و اخلاقی بوده‌اند نه صرفاً ابزاری برای اثبات صدق رسالت. بر این اساس در منطق قرآن، معجزه نشانه‌ای الهی برای بیدارسازی فطرت و تأکید بر قدرت خداوند است که می‌تواند مؤید نبوت باشد؛ اما مبنای نهایی حقانیت پیامبران را تشکیل نمی‌دهد. این نتیجه زمینه بازنگری در مبانی کلامی سنتی را فراهم می‌سازد و نسبت میان نبوت، هدایت و معجزه را از منطق جدلی ـ اثباتی به منطق هدایتی ـ تربیتی منتقل می‌کند. در نهایت، این پژوهش می‌کوشد قرائتی نو از مفهوم اعجاز در چارچوب معرفت‌شناسی قرآنی ارائه دهد که در آن، ایمان بر پایه تعقل، آگاهی و اختیار انسانی استوار می‌گردد.

Keywords [Persian]

  • نبوت
  • معجزه
  • هدایت الهی
  • قرآن کریم
Quran and Religious Enlightenment

Articles in Press, Accepted Manuscript
Available Online from 10 August 2026

Files

History

  • Receive Date: 25 September 2025
  • Revise Date: 05 November 2025
  • Accept Date: 22 November 2025

Share

How to cite

Statistics